ΝΕΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΥΡΕΣΗ ΣΚΕΛΕΤΩΝ ΠΟΥ ΟΜΟΙΟΙ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!!ΗΡΘΑΝ ΣΤΟ ΦΩΣ!!!ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ ΗΤΑΝ ''ΑΤΡΩΤΟΙ''!!!Η ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥΣ!!!Ηταν η πιο τρομερή πολεμική μηχανή των αρχαίων χρόνων και όχι μόνο!!![ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ]



ΝΕΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΥΡΕΣΗ ΣΚΕΛΕΤΩΝ ΠΟΥ ΟΜΟΙΟΙ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!!ΗΡΘΑΝ ΣΤΟ ΦΩΣ!!!ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ ΗΤΑΝ ''ΑΤΡΩΤΟΙ''!!!Η ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥΣ!!!Ηταν η πιο τρομερή πολεμική μηχανή των αρχαίων χρόνων και όχι μόνο!!![ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ]

 

Όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον αποκτά η αποκάλυψη των συγγραφέων του βιβλίου “ Η Μάχη του Μαραθώνα – Η Ανατροπή”, για τους σκελετούς των Σπαρτιατών οπλιτών που ανακαλύφθηκαν



στη διάρκεια των ανασκαφών του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου το 1914/1915.



Οι συγγραφείς Κώστας Λαγός και Φώτης Καρυανός έχουν συγκεντρώσει πολλά και ενδιαφέροντα στοιχεία για την ταυτότητα και την αποστολή τους. Όπως και φωτογραφίες ,όπως αυτή που δημοσιεύει το Militaire.gr



Σύμφωνα με τα στοιχεία :



Οι Σπαρτιάτες που ετάφησαν στον Κεραμεικό σκοτώθηκαν το 403 π.Χ. στον Πειραιά, όπου, ως σύμμαχοι των Τριάκοντα Τυράννων, πολέμησαν τους Αθηναίους δημοκρατικούς (με αρχηγό τον Θρασύβουλο) που προσπαθούσαν να τους ανατρέψουν. Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, Ελληνικά 2.4.33, οι Σπαρτιάτες που ήταν μαζί με τον βασιλιά τους, Παυσανία, εισήλθαν στο χώρο που είχαν στρατοπεδεύσει οι Αθηναίοι, οι οποίοι όμως δεν αιφνιδιάστηκαν και τους χτύπησαν. Οι Σπαρτιάτες είχαν αρκετές απώλειες σε αυτή τη σύγκρουση, και ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και δύο πολέμαρχοι, ο Χαίρων και ο Θίβραχος, καθώς και ένας Ολυμπιονίκης, ο Λακράτης. Καθώς οι Σπαρτιάτες πολέμαρχοι ήταν συνέχεια με τον βασιλιά τους και οι Ολυμπιονίκες είχαν την τιμή να πολεμούν ακριβώς μπροστά του, οι νεκροί Σπαρτιάτες είναι σχεδόν βέβαιο ότι αποτελούσαν τη σωματοφυλακή του βασιλιά Παυσανία, επικεφαλής της σπαρτιατικής δύναμης στον Πειραιά. Ο Ξενοφών λέει στη συνέχεια ότι οι νεκροί αυτοί ετάφησαν στον Κεραμεικό, “μπροστά στις πύλες (της πόλης)”. Τον ομαδικό τάφο των Σπαρτιατών στον Κεραμεικό αναφέρουν και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς, ανάμεσά τους και ο περιηγητής Παυσανίας (στις αρχαίες πηγές αναφέρεται ως “Τάφος των Λακεδαιμονίων”).



Οι Γερμανοί αρχαιολόγοι που ανέσκαψαν τον ομαδικό αυτόν τάφο, εκτός από τους σκελετούς βρήκαν και επιτύμβια στήλη με μια επιγραφή -τα γράμματά της ήταν στο λακωνικό αλφάβητο, και όχι σε αυτό που χρησιμοποιούσαν οι Αθηναίοι- που καταγράφει τα ονόματα του Θίβραχου και του Χαίρωνα, με την ένδειξη “πολέμαρχος” δίπλα στο κάθε όνομα, καθώς και το γράμμα Λ, που ίσως είναι ό,τι απέμεινε από το όνομα του Ολυμπιονίκη Λακράτη.



Οι Σπαρτιάτες είχαν ταφεί με σεβασμό: οι σκελετοί τους δεν είχαν σημάδια νεκρικής ακαμψίας και είναι πιθανόν ο κάθε Σπαρτιάτης να είχε τυλιχθεί σφιχτά στη φοινικίδα (πορφυρός μανδύας) του. Στις ταφές δεν βρέθηκαν κτερίσματα, κάτι που είναι σύμφωνο με τη νομοθεσία του Λυκούργου που απαγόρευε τα κτερίσματα στους σπαρτιατικούς τάφους.



Ήδη από το 1915, οι Γερμανοί αρχαιολόγοι δημοσιοποίησαν το συγκλονιστικό αυτό εύρημα (πρώτο επιστημονικό δημοσίευμα από τον A. Brueckner). Στη συνέχεια, το 1937, ο ανθρωπολόγος E. Breitinger, δημοσίευσε τα πρώτα στοιχεία από τη μελέτη του σκελετικού υλικού των Σπαρτιατών. Ήταν όλοι τους πολύ ψηλοί, με τα δεδομένα εκείνης της εποχής, αφού είχαν μέσο όρο ύψους 1.70 εκ. Κανένας δεν ήταν κάτω από 1.60 εκ., και τρεις που είχαν ύψος αντίστοιχα 1.78, 1.81 και 1.85, θα πρέπει να θεωρούνταν “γίγαντες” από τους άλλους Έλληνες! Αργότερα, αναφορές για τους σκελετούς των Σπαρτιατών γίνονταν σε εξειδικευμένα άρθρα για τον Τάφο των Λακεδαιμονίων στον Κεραμεικό. Το πιο πρόσφατο δημοσίευμα είναι της Dr Jutta Stroszeck, “Το Μνημείο των Λακεδαιμονίων στον Κεραμεικό” στον τόμο, Πόλεμος-Ειρήνη και Πανελλήνιοι Αγώνες, Αθήνα 2013, σελίδες 381-402. Όμως, το εύρημα αυτό απουσιάζει από βιβλία και άλλα δημοσιεύματα για την αρχαία Ελλάδα, ή ακόμη και την αρχαία Σπάρτη, με αποτέλεσμα να είναι άγνωστο στο ευρύ κοινό.



Κάθε σκελετός είχε μια πέτρα πίσω από το κρανίο, που σύμφωνα με τους αρχαιολόγους στήριζε ένα μαξιλάρι. Όμως, οι τρεις σκελετοί στη φωτογραφία 2 είναι και οι μόνοι που έχουν δύο πέτρες ως προσκέφαλο, αντί για μια. Αυτό, μαζί με το γεγονός ότι δύο από τους τρεις εικονιζόμενους νεκρούς ήταν και οι μεγαλύτεροι ηλικιακά στην ομάδα (55 και 33 ετών αντίστοιχα) είναι στοιχεία, σύμφωνα με την Dr Jutta Stroszeck, που δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με τους δύο πολέμαρχους. Πρόκειται για τον σκελετό στο κέντρο της φωτογραφίας και αυτόν στα δεξιά. Η Dr Stroszeck θεωρεί ότι ο Ολυμπιονίκης Λακράτης μπορεί να είναι ο σκελετός στα αριστερά της φωτογραφίας, δίχως όμως να αποκλείει την περίπτωση να είναι ένας άλλος σκελετός (δεν είναι σε κάποια από τις δύο φωτογραφίες).



Τέλος, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι το σκελετικό υλικό των Σπαρτιατών από τον Κεραμεικό, ερευνάται επιστημονικά από τον Dr Θεόδωρο Πίτσιο και την ομάδα του. Πριν από λίγα χρόνια, ο Dr Πίτσιος δημοσίευσε το πόρισμά του για τα οστά που είχαν βρεθεί στον Καιάδα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η δημοσίευση της μελέτης του για τους Σπαρτιάτες οπλίτες του Κεραμεικού θα ρίξει φως σε πολλές παραμέτρους του τρόπου ζωής των Σπαρτιατών, για τις οποίες σήμερα υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία, και θα αποτελέσει σημείο αναφοράς για τους ερευνητές της Σπάρτης των κλασικών χρόνων.



Militaire.gr
πηγη 




Πιθανόν να ήταν η πιο τρομερή πολεμική μηχανή των αρχαίων χρόνων και όχι μόνο. Ο Σπαρτιάτικος στρατός φημιζόταν εκτός από την απίστευτη πειθαρχία και εκπαίδευση και για την καινοτομία του. Για αιώνες είχε μετατρέψει το μεγαλύτερο ελάττωμά του - αριθμητική του σύσταση- σε δύναμη. Φορούσαν πάντα κόκκινο μανδύα, για να καλύπτουν το αίμα εάν πληγώνονταν και για να τρομάζουν τον αντίπαλο. Στις μάχες οι πολεμιστές δεν φορούσαν σανδάλια, αλλά πήγαιναν ξυπόλητοι, ώστε να διατηρείται πιο σταθερή η φάλαγγα. Αν και δεν υπήρχε νόμος που καταδίκαζε αυτούς που εγκατέλειπαν τη μάχη, αυτοί περιθωριοποιούνταν από την κοινωνία. Όμως, ο οπλισμός τους δεν ήταν πολύ διαφορετικός από εκείνο που χρησιμοποιούσαν οι άλλοι αρχαίοι 'Ελλήνες με τη μόνη διαφορά του χιτώνα και της ερυθρής χλαμύδας. Όλες οι ασπίδες τους είχαν γραμμένο το γράμμα Λ (λάμδα), που αντιπροσώπευε την Λακεδαιμονία. Άφηναν μακριά μαλλιά και χτενίζονταν πριν τις μάχες .Αρχικά φορούσαν κορινθιακό κράνος, περικνημίδες και μπρούτζινο θώρακα, αργότερα τα αντικατέστησαν με το λινοθώρακα ή με την πιο ελαφριά εξώμη.
Κύρια όπλα τους ήταν η ασπίδα, το μακρύ δόρυ, και το αινιγματικό σπαρτιάτικο ξίφος την Ξυάλη ἤ Ξυήλη. Οι πληροφορίες σχετικά με την Ξυάλη είναι συγκεχυμένες επειδή δεν έχουν βρεθεί αρχαιολογικά ευρήματα ή καλλιτεχνικές απεικονίσεις. Τι θα μπορούσε να ήταν αυτό το τόσο ξακουστό και τρομερό όπλο;
Πίσω στο 1961, ο Lyle Borst Αμερικανός πυρηνικός φυσικός και επιστημονικός συνεργάτης στο μεταλλουργικό εργαστήριο του Σικάγο, επισκέφθηκε τη Σπάρτη επηρεασμένος από την ανδρεία των αρχαίων Σπαρτιατών για να μελετήσει τα όπλα που χρησιμοποιήθηκαν στην αρχαία Ελλάδα.
Στο ταξίδι του στην Ελλάδα, ο Borst ανακάλυψε σύμφωνα με το ''Πρότζεκτ του Μανχάταν " -Το Σχέδιο Μανχάταν ήταν ένα έργο έρευνας και ανάπτυξης των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και του Καναδά, που παρήγαγε τις πρώτες ατομικές βόμβες κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου - ότι στη Σπάρτη παρήγαγαν χάλυβα σε μεγάλες ποσότητες ήδη από το 650 π.Χ.
Με βάση δείγματα που λήφθηκαν από αρχαιολόγους, διατύπωσαν τη θεωρία ότι ο χάλυβας ήταν το μυστικό όπλο των Σπαρτιατών και ότι ήταν ο λόγος για τις στρατιωτικές επιτυχίες τους ενάντια στους εχθρούς που τότε χρησιμοποιούσαν μόνο μαλακό σίδηρο ή χάλκινα όπλα.
Έχοντας ένα τέτοιο όπλο εκείνη τη στιγμή, ο Borst ανέφερε σε ένα άρθρο του 1961 στην The New York Times, ότι ήταν σχεδόν το στρατιωτικό ισοδύναμο με μια ατομική βόμβα.
Ωστόσο, αυτό επιστημονικά τεκμηριώνει για το πώς 300 άνδρες κατάφεραν να αποδεκατίσουν το στρατό των Περσών, Μήδων και άλλων Βαρβάρων οι οποίοι ανέρχονταν σε 50.000 οπλισμένους στρατιώτες. Ο Λεωνίδας, Βασιλιάς της Σπάρτης του 5ου αιώνα π.Χ. , οδήγησε μια μικρή δύναμη Ελλήνων, ως επί το πλείστον Σπαρτιατών τους περίφημους 300, αλλά και Θεσπιείς και τους Θηβαίους, έναντι του πολύ μεγαλύτερου περσικού στρατού του Ξέρξη, στο πέρασμα'' Στενό των Θερμοπυλών ''το 480 π.Χ. κατά τη διάρκεια των Περσικών πολέμων.
Ο Λεωνίδας και οι Σπαρτιάτες εκτός από περίφημη γενναιότητα που επέδειξαν στην μάχη και η οποία έμεινε χαραγμένη στην μνήμη όλων μας, χρησιμοποίησαν προηγμένη τεχνολογία μπροστά από την εποχή τους. Η σπαρτιάτικη ασπίδα λέγεται ότι επίσης ήταν καθοριστική επειδή ήταν σχεδόν απόρθητη. Ηττήθηκαν μόνο λόγω των συντριπτικών πιθανοτήτων και επειδή ένας Έλληνας προδότης, ο Εφιάλτης, έδειξε στους Πέρσες ένα πέρασμα το οποίο τους οδήγησε να περικυκλώσουν τους Σπαρτιάτες, αλλά ήταν μια πύρρειος νίκη.
Το κλασικό ξίφος των αρχαίων Ελλήνων ήταν γενικά περίπου 50–60 εκατοστά, αν και οι Σπαρτιάτες, άρχισαν να χρησιμοποιούν ξίφη 30 εκατοστών κατά τους Ελληνο-Περσικούς πολέμους. Σε μία αφήγηση ένας Αθηναίος ζήτησε από έναν Σπαρτιάτη γιατί το σπαθί του ήταν τόσο μικρό και μετά από μια σύντομη παύση, απάντησε, ''Είναι αρκετά μεγάλο για να φτάσει την καρδιά σας''. Ήταν ότι καλύτερο κατά την διάρκεια της μάχης όταν το δόρυ ήταν άχρηστο ή είχε σπάσει. Αποδείχθηκε ένα τρομερό όπλο στις μάχες όταν συγκρούονταν σχηματισμοί φαλάγγων σε μικρό χώρο όπου οι βαριές και μεγάλες ασπίδες κάλυπταν τους κενούς χώρους.
H Ξυάλη ήταν από χάλυβα (κοινώς ατσάλι) ένα κράμα σιδήρου–άνθρακα .Οι Σπαρτιάτες δεν ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τον χάλυβα στον οπλισμό τους. Στην Βηθυνία ,ακτές της Μικράς Ασίας ζούσε ο Λαός των Χαλύβων , τους οποίους ο Αισχύλος αποκαλεί στον Προμηθέα Δεσμώτη ''χάλυβας σιδηροτέκτονας''. Οι Χάλυβες είχαν καταφέρει να φτιάξουν τον αδάμαστο σίδηρο , ένα σίδηρο ειδικά επεξεργασμένο τον οποίο αρχικά τον πυράκτωναν και στη συνέχεια τον οδηγούσαν σε απότομη ψύξη με νερό.
Ο χάλυβας είναι το πιο διαδεδομένο κατασκευαστικό υλικό μετά το σκυρόδεμα και το ξύλο. Χρησιμοποιείται παντού: από την αεροναυπηγική και την αρχιτεκτονική μέχρι την κατασκευή χειρουργικών εργαλείων.
Ο σίδηρος από τον οποίο αποτελείται ο χάλυβας - αποτελεί τον πυρήνα της Γης -θεωρείται η βάση του πολιτισμού. Η Γη είμαστε τυχεροί γιατί μας δίνει τεράστιες ποσότητες σιδηρομεταλλεύματος. Ο σίδηρος ήταν γνωστός από την προϊστορική εποχή, όμως, επειδή κάποια κράματα χαλκού τήκονται σε χαμηλότερη θερμοκρασία, ήταν τα πρώτα μέταλλα που χρησιμοποιήθηκαν στην ανθρώπινη ιστορία. Ο καθαρός σίδηρος είναι μαλακός, μαλακότερος και από το αλουμίνιο, αλλά είναι αδύνατο να εξαχθεί κατά τη διεργασία της ερυθροπύρωσης. Το υλικό σκληραίνει σημαντικά κατά διάρκεια της διεργασίας, απορροφώντας διάφορες προσμίξεις, όπως ο άνθρακας. Με συγκέντρωση άνθρακα μεταξύ 0,2% και 2,1% παράγεται χάλυβας που μπορεί να είναι μέχρι και 1.000 φορές σκληρότερος από τον καθαρό μεταλλικό σίδηρο. Τέτοιο χάλυβα χρησιμοποίησαν οι Σπαρτιάτες στα οπλιτικά τους ξίφη. Σίδηρο και άνθρακα από την πλούσια ελληνική γη.


Γεωδίφης
  πηγη



ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Loading...
loading...
Από το Blogger.